پست دوازدهم

کافیست خیال پرداز باشی.آنوقت است که داشتن یک دفترچه ی اختصاصی یا وبلاگ اختصاصی یا حتی یک صفحه ی اختصاصی در بی نام و نشان ترین سایت اجتماعی دنیا از نان شب هم واجب تر می شود.خیال پرداز که باشی پر حرف می شوی و بعد از آن هم تنها.یک انسان خیال پرداز تنهای کمی کوشا-مثل من-شروع می کند به نوشتن.از نوشتن در حاشیه ی کتاب تا وبلاگ نویسی....
از توضیح دادن خودم و ارائه ی تعریف های مشخص درباره ی شخصیتم و خط مشی تعیین کردن در رابطه با اینکه قرار است چه بگویم و چه بنویسم و چگونه بنویسم متنفرم اما به طور کلی(!) اینجا محلی است متعلق به من برای بیان دغدغه هایم به دور از هرگونه خودسانسوری.
و دیگر هیچ....
پستِ ششم...